Overwinningen en teleurstellingen liggen dicht bij elkaar. Er mee omgaan maakt je een goed sportman

Het seizoen is goed op stoom. In mijn vorige blog schreef ik over een 3e plaats op het 1e NK in Berghem. Inmiddels heb ik vijf NK’s verreden en een Internationale BNL race in Genk. In deze sport liggen teleurstellingen en euforiemomenten heel dicht bij elkaar. Ook ik ontkwam er niet aan. Het is een sport van regels, heel veel regels, en soms vraag je je wel eens af waarom overkomt mij dat.

Het 2e NK vond plaats in Hahn, Duitsland. Dat is een circuit dat mij echt wel ligt. Het was een spannende kwalificatie op de zaterdagmiddag. Tot in de allerlaatste ronde. Ik ging in die laatste ronde 11/1000 sneller om de pole position te pakken. Dat beloofde dus wat. Een racedag op zondag bestaat uit een vrije training en de drie manches. Ik mocht dus in de eerste race vanaf pole vertrekken. Ik kon in het begin meteen goed wegkomen, omdat de coureurs achter mij met elkaar gingen vechten. Hierdoor kon ik een klein gaatje slaan. Halverwege de race kreeg ik echter problemen met de banden en werd ik langzaam door Mike van Vugt achterhaald. Ik probeerde nog te volgen en het tempo vast te houden, maar ik moest genoegen nemen met een 2e plaats. De tweede race was eigenlijk wel saai. Ik kon samen met Mike van Vugt wegkomen en moest weer genoegen nemen met een 2e plaats. De derde race was een ware strijd met Mike van Vugt en de Belg Kobe Pauwels. Een paar ronden voor het einde lag ik op kop, maar liet in de hairpin voor start finish een klein gaatje waardoor ik werd ingehaald. Ik wist echter dat ik sneller was in de snelle rechterknik daarvoor. In de laatste ronde zag ik dat Mike van Vugt achterom keek of hij veilig was, maar op dat moment remde ik zeer laat aan de binnenkant er langs. Ik kwam als eerste over de finish. Mijn allereerste overwinning. Wat een mooi gevecht en heerlijk gevoel.

De Internationale BNL races in Genk, België volgden twee weken later en daar leerde ik toch wel dat het komt zoals het gaat. De kwalificatie was voor mijn doen eigenlijk slecht. Een 9e plaats. Maar goed je gaat er toch voor. De eerste race had ik een top start. In de eerste bocht had ik er al 5 ingehaald. Er ontstond een fantastisch gevecht om de 4e plaats met de Belgen Stadsbader en Martens. Ronde na ronde moest ik de strijd aan. In de een na laatste ronde werd ik toch door beiden ingehaald maar in de laatste ronde pakte ik ze in een grandioze inhaalactie terug. P4 dus. De tweede race had ik weer een superstart waardoor ik bijna de koppositie pakte. Hij reed lang op P2 maar werd toch achterhaald door de Belg Pauwels. Daarna was het alleen maar consolideren. Een mooie P3.
De tweede racedag. Een zekere 3e plaats op het podium gewoon in de prullenbak. Weer een teleurstellende kwalificatie met een 11e plaats. In de eerste bocht lag ik na een raketstart al op P6. Na wat verlies en weer inhalen uiteindelijk P5. Na de wedstrijd bleken er bij mijn wedstrijdmotor twee uitlaatpakkingen bij de restrictor te zitten in plaats van ėėn. Een stomme fout van het team wat mij uiteindelijk een 0 punten straf opleverde en achteraan starten. Ik was zo boos over iets waar ik niets aan kon doen. En wat doe je dan. Je moet jezelf oppeppen en er voor gaan. Helemaal achteraan starten. Ik reed de race van mijn leven. Na de meest onmogelijke inhaalacties op de Poolse rijder Surmacz deed ik het bijna. Het had weinig gescheeld of ik had zelfs gewonnen. Van de laatste plaats naar een 3e plaats.

En dan het 3e NK in Veldhoven. Ik had een speciaal voorgevoel. Het regende het hele weekend pijpenstelen. Ik heb afgelopen winter en voorjaar heel veel in de regen getraind en dat is steeds meer mijn ding geworden. In de regen was ik dat weekend gewoon onverslaanbaar. Mijn monteur Erwin Montfoort en ik hadden de perfecte balans in de kart gevonden. Kwalificatie P1. En alle races P1. Ik reed vanaf de eerste bocht gewoon weg. Het waren eigenlijk drie saaie races. Wegrijden en 5 seconden pakken en dan je rondetijden consolideren. Alles klopte. Het was een soort roes.

Het 4e NK was in Kerpen, Duitsland. Veel regen, heel veel regen. Ook op dit prachtige circuit, waar Formule 1 coureurs Schumacher en Vettel hun kinderjaren doorbrachten, was ik in de regentrainingen supersnel. Ik baalde er dan ook een beetje van dat de kwalificatie op zaterdag en de races op zondag helemaal droog waren. De onzekerheid gaat dan toeslaan. In de kwalificatie maakte ik wat foutjes waardoor ik veel te snel achter langzamere coureurs terecht kwam. Ik liet dan wel weer een gat vallen, maar die ronde kun je dan weggooien. En dan kwam ik ook nog eens net drie seconden na de 10 minuten kwalificatietijd over de finish, zodat ik niet nog een extra vrij rondje had. P9 startpositie. Dan maar de races. Ik heb drie races lang alleen maar moeten vechten. Geen momentje rust. Lag ik het ene moment op P2 en vervolgens weer P6. Het was erg wisselend. De flow van vier overwinningen op rij was doorbroken. Twee keer eindigde ik op een 6e plaats en de laatste race op een 7e plaats. Jammer, maar hier moet ik ook mee leren omgaan.

En afgelopen weekend het 5e NK in Spa. De kwalificatie ging lekker met een P5. Ik had verder naar voren willen staan, maar goed het verschil was maar 0.15 seconden met de pole position. In de drie races was het alleen maar knokken om positie. Ik moest gewoon te veel verdedigen waardoor de gevormde kopgroep van drie wegliep. Alle drie de races won ik wel de persoonlijke strijd en kwam ik twee keer op P4 en een keer op P5 binnen. Toch kwam ik blij op het podium terecht .

Nu is er even rust, maar in de zomer ga ik testen in de grotere Junior kart en ik ga de Minimax Eurofinale op het Speedworld circuit in Oostenrijk rijden. Eind augustus ben ik dan weer klaar voor het 6e NK in Berghem.

Jullie kunnen mij van nabij volgen op Facebook Rick Bouthoorn Racing.

Zoek dichtstbijzijnde locatie

Vul uw plaats of postcode in om de dichtstbijzijnde locatie te vinden.